Schrijf jouw beste column en wie weet staat deze binnenkort in Metro

Jury stemmen
  • Het is de liefde die we samen doen stralen

    Vorige week hoorde ik Simon Vinkenoog een ode aan de liefde brengen geheel voorzien van achtergrondmuziek van Spinvis. Nu wil ik het niet hebben over de poëtische creaties die mijn beide helden tot stand brachten, maar over de liefde in mij die door een heel andere creatie werd geschapen, die in mijn groeit en groter wordt, wellicht op een dag ooit zal exploderen. Het geeft allemaal niets; hier komt mijn ode aan de liefde.

    Lieveling - ik herinner me nog goed de eerste keer dat wij elkaar zagen. Het moment waarop jouw lucht door mijn longen stroomde, dat wij samen de wereld ademden. De perfectie die op dat ogenblik veranderde in pure schoonheid. En dat wij daar dan bovenaan die trap niet staarden in de diepte, maar in elkaar. Wat dacht je te vinden? Als ik eerlijk ben, voelde ik toen al dat ik een vondeling van de liefde zou worden. En dat wij daar dan stonden in de februarikou achter een verborgen liefdesmuurtje. Handen waren nog nooit zo warm geweest. Hoe wij keken naar elkaar, niet naar de oneindig verre leegte. Wat dacht je toen? Ik aan al onze eerste keren die nog zouden komen. De kriebels die je me bezorgde en je ogen als een labyrint. En nu, dat ik ook zo van iemand, je weet wel, houden zou. Gaat dat ook jouw verstand te boven?

    Hoewel een ode aan de liefde in mijn ogen niet erg maatschappelijk verantwoord klinkt, bracht mijnheer Vinkenoog verandering in die gedachte terwijl hij zei: "Het geluk ligt voor ieder mens op straat." Hoewel ik hem drie jaar geleden niet geloofd zou hebben, moet ik nu de beste man gelijk geven. En daarmee wordt de liefde een fenomeen waarin iets maatschappelijks doorklinkt. De liefde laat je zien dat het leven de moeite waard is. De liefde laat je beseffen dat je moet ademen; diep in, lang uit. Voelen hoe je lichter wordt, je loskomt van de zwaarte. Kracht. Je moet de lucht niet inhaleren zoals je hartslag bonkt, automatisch. Sta erbij stil.

    Ik kom er eigenlijk een beetje laat mee, want zoals Vinkenoog in 2006 al voordroeg:

    het is de liefde
    die we samen doen stralen
    het is de stem
    die ons samenzijn klinkt
    en alles straalt schittert en blinkt

    het paradijs bestaat

    deze woorden voor jou
    en de hele wereld mag over onze schouders
    meelezen meekijken met een stem die de haat aan diggelen slaat
    en tot voorbij het einde verder gaat