Schrijf jouw beste column en wie weet staat deze morgen in Metro

Jury stemmen
  • Tiener Tour de France

    Het is al heel vroeg als ik zenuwachtig wakker wordt en op mijn nachtkastje kijk. Ja! Hij ligt er nog. Gisteren opgehaald bij een aardige mevrouw die me uitgebreid uitlegde dat ik de komende dagen onbeperkt heel Nederland door kon. Héél Nederland! Ik zou 4 dagen door héél Nederland gaan reizen. Geen idee waar ik heen zou gaan, maar ik ging alleen reizen. Alleen, dat dan weer wel, want vriendjes en vriendinnetjes waren allemaal op reis naar verre bestemmingen. Ik kijk op mijn wekker en zie dat mijn trein pas over 3 uur vertrekt.

    Nog 2 uur, het wordt tijd om mijn bed uit te gaan. Wassen, tandenpoetsen, ontbijten, nog een keer tandenpoetsen, tas inpakken... Ondertussen propt mijn moeder nog een extra blikje cola in mijn tas. "Weet je al waar je heen gaat?", vraagt ze. Mijn gezicht begint te stralen. "Ja mam, ik ga naar Valkenburg." Een kwartier later zit ik op mijn fiets, op weg naar het station. Valkenburg, here I come. Het is een ritje van een kwartier en er staat geen zuchtje wind. Er breekt al voorzichtig een zonnetje door en het belooft een mooie dag te worden. Ik zet mijn fiets in het fietsenrek, loop naar het perron, als ik mijn naam hoor roepen. De stem lijkt op die van mijn moeder. Voorzichtig kijk ik om me heen. Nee, dat kan niet. Nog een keer hoor ik mijn naam. En bij de trap zie ik mijn moeder hijgend naar boven komen terwijl mijn trein het station binnenrijdt. In haar ene hand haar tas, in de andere... Mijn Tienertoerkaart! "Die vond ik op je nachtkastje", zegt ze lachend.

    Na een heerlijke treinrit van 3 uur inclusief een paar keer overstappen, maar zonder controle van mijn kaart, een busritje door de "bergen" van Limburg, kom ik aan in Valkenburg waar het al aardig druk is. Ik probeer een mooi plekje te vinden, ongeveer een kilometer buiten de stad als de eerste auto's langskomen. Er worden strandballen uitgedeeld, pakjes kauwgom, blikjes limonade en dan ineens is het stil. Heel stil. Vanuit de verte hoor ik het geluid ruisen, het komt dichterbij. Het gejuich, het gejoel... Er komt een motor voorbij. En nog een. En dan komt Gilles Delion door de bocht. Hard. Ik juich. Ik joel. Net als al die honderden, nee, duizenden anderen langs de route. Nog geen half uur later is het stil, is het publiek vertrokken en besef ik me dat ik ook maar eens naar huis moet.

    De treinreis naar huis was mijn laatste treinreis met mijn Tienertoer. Niets kon deze dag overtreffen. Eén dag heb ik gereisd met mijn kaart, maar wat een reis. Wat een ervaring. Dit neemt niemand mij ooit nog af. Ik was bij de Tour de France!