Schrijf jouw beste column en wie weet staat deze binnenkort in Metro

Jury stemmen
  • Liefde

    Liefde
    Laatst zag ik haar lopen.
    Een beetje onvast met een bosje wilde bloemen in haar linkerhand.
    Ik sprak haar aan, “goed hoor”, was bijna automatisch haar antwoord op mijn vraag.
    Net daarvoor had ik haar man voorbij zien gaan, steunend op twee krukken.
    Hij had al maanden geleden twee nieuwe knieën gekregen.

    Zij lijkt zo fragiel en oogt licht verdwaasd. Heeft al drie keer een tia gehad.
    “Kijk , die heb ik onderweg geplukt”, wijzend op haar bloemen,” vroeger
    mocht ik dat nooit, kreeg ik op mijn falie van mijn moeder”.
    “Nu zegt niemand er meer iets van”. Ik zie in haar levendige ogen de ondeugd.
    Haar lichaam zit in een harnas van ouderdom, maar haar geest niet, die is nog jong.

    Tot voor kort deed zij haar prachtige voortuin helemaal zelf.
    Elk jaargetijde staan er weer andere planten in bloei.
    In weer en wind gebukt over borders. Nu moet ze het aan anderen overlaten, hoewel ze soms nog onkruid staat te trekken.
    Zij wonen drie huizen verderop. In de voortuin staat een bronzen everzwijn op een sokkel.
    En als je naar binnen kijkt zie je overal beelden en beeldjes staan en hangen.
    Heeft hij gemaakt.

    Het huis is al een keer leeggeweest, niet letterlijk. Had zij een tia gehad net een dag voor zijn operatie.
    Zijn ze samen gerevalideerd. Na zo’n acht weken, zag ik ze weer, voorzichtig schuifelend op de stoep.
    Zij is vaker in de war, maar ook plotseling weer helder.
    Ik ben verbaasd over wat zij heeft onthouden van wat ik heb verteld, over mijn dochter op wereldreis. Zij vraagt honderduit.
    Hij is bezorgd en beschermend en helder van geest.
    Weet heel goed dat elke dag er weer één is.
    S’avonds rond etenstijd zie ik ze vaak aan tafel zitten. Niet tegenover maar naast elkaar.

    Een tijd geleden heeft zij mij als eens uitgenodigd voor een kopje koffie, naar aanleiding van mijn vragen over de vele beelden.
    Tot nu toe is het er nog steeds niet van gekomen, om allerlei redenen, dat gaat soms zo.
    Gisteren zag ik ze weer samen, zijn krukken lagen op de stoep, zij bloedde iets bij haar mond.
    Zij was zomaar omgevallen. Samen op weg naar de brievenbus.
    Ik bood aan de brieven te posten, “graag zij hij, één moet bij overige bestemmingen”.
    Hij wimpelde beleefd , maar beslist hulp af om de auto te halen en hen naar huis te brengen.
    Vandaag heb ik mij voorgenomen om dat kopje koffie te gaan drinken.
    Bij die twee mooie oude mensen, liefde tot het eind.