Schrijf jouw beste column en wie weet staat deze morgen in Metro

Jury stemmen
  • Treinsuïcide versus egoïsme

    Als treinreiziger ken je vast het volgende omroep bericht. “De intercity naar zal vandaag niet rijden, wegens een aanrijding met een persoon.” Vervelender is het zelfs om deze melding te horen wanneer je al in de trein zit. Want voorlopig ga je nergens heen.

    Het gemopper wat dit omroepbericht opleverde schokte mij, toen ik op een dag -na een hobbel gevoeld te hebben- deze melding hoorde. Veel geïrriteerde en boze gezichten. Mensen die op hun horloges keken en vervolgens een overdreven diepe zucht slaakten. De luidruchtige telefoongesprekken overheersten de coupé. Met name chagrijnige gesprekken over ‘een of andere gek’ die voor de trein was gesprongen, waardoor een man in een duur pak nu ‘de deal van zijn leven’ miste. Balen.

    Ik trok wit weg. Werd licht in mijn hoofd. Mijn God. Die ‘hobbel’ was een mens. Dit donderende gevaarte des doods heeft net iemand van het leven beroofd. Een levend lichaam in stukken gesneden, de botten verbrijzeld, rijkelijk bloed laten vloeien. Een aanrijding met een persoon. Wat een belachelijke omschrijving.

    Terwijl ik me bedacht dat straks de nabestaanden dit verschrikkelijke nieuws zouden horen, begonnen de gesprekken in de coupé over het egoïstische aspect van treinsuïcide. Wanneer je zelfmoord pleegt spring je niet voor een trein; zo komen mensen te laat voor hun afspraken en het is wel heel egoïstisch om daar niet over na te denken wanneer je zelfmoord pleegt. De solidariteit in de trein viert hoogtij.

    Interessant. Want op dat moment denkt de man in zijn dure pak uitsluitend aan zijn gemiste deal. Hij geeft niks om de vrouw die nu haar sollicitatie misloopt; om de student die zijn examen mist. Ieder denkt aan zijn eigen hachje. En dan durft men de zelfmoordenaar egoïstisch te noemen? De zelfmoordenaar denkt juist de rest van de wereld een dienst te bewijzen door uit het leven te stappen.

    In mijn ogen is het egoïstisch om op zo’n moment alleen te denken aan de bestemming van jouw treinreis. De nabestaanden van deze persoon, die er schijnbaar zo erg aan toe was en geen andere uitweg zag, leven de rest van hun leven met de heftige gevolgen van deze luttele minuten.

    Denk daar eens aan, wanneer de brandweer de restanten opruimt. De machinist getraumatiseerd naar huis gaat. De agent het nieuws mag gaan vertellen aan familieleden. “De vertraging bedraagt tenminste anderhalf uur.” Tijd genoeg om hier even bij stil te staan.