ADVERTENTIE

Schrijf jouw beste column en wie weet staat deze binnenkort in Metro

Jury stemmen
  • Tuttenclub

    Uw kindje is twintig gram boven de gewichtscurve, dus eigenlijk aan de dikke kant. Ook zijn de buikspieren opvallend gezwollen. Misschien een soort darmbreuk. Dat zie je wel vaker bij te vroeg geborenen. Ik beluister de monotone stem van de mevrouw van het consultatiebureau. Deze maakt mijn nichtje, een jonge moeder van dertig, al snel knap onzeker.

    Ik begeleid haar, omdat haar man voor werk in Spanje is. Ik woon in de buurt, en ik heb een vrijer werkschema. Even tevoren staan mijn nicht, met blonde paardenstaart en grijsblauwe kijkers, het kleine ventje, en ik, in de krappe lift. Ik kijk naar beneden. Of wij gaan spelen, vraagt de peuter aan onze knieën. Ja, straks gaan wij zeker naar tractoren kijken, beloof ik. Wij rijden er met de auto langs, zeg ik.

    Bij de receptie roept een baliemedewerkster, terwijl zij naar buiten kijkt, ‘postcode alsjeblieft, en uw huisnummer. Daarna kunt u hem uitkleden en op die weegschaal leggen, daar in de hoek. Ik kom zo bij u.’ Na dit protocol, gaan wij een hokje in. Ja, ik mag als oom erbij zitten. De verpleegkundige tuurt naar een beeldscherm. De peuter worstelt intussen snottebellend om los te komen van de moederschoot.

    Dan vraagt de consulente of hij niet te overdadig eet. 'Geef je hem niet te vaak?' Mijn nichtje is overdonderd. Dit type kruisverhoor komt bij haar hard binnen. Na een halve minuut gestaar naar een computerscherm: ‘Uw zoontje loopt ook raar, zag ik net. Ik ben bang, dat zijn heupen vergroeien. Want hij waggelt een beetje. Nu ja, misschien kan fysio nog helpen. Maar ik verwacht, dat toch een heupcorset nodig is.'

    Ik zie bij mijn nichtje een begin van tranen. Nader onderzoek zou later overigens loos alarm uitwijzen. Nog steeds is in dit gesprek geen bemoedigende opmerking gemaakt. Het jochie van bijna drie jaar, met blond peenhaar, en ogen als van een misdienaar, zet het plots op bevrijdend krijsen. Wanneer wij naar de tractor gaan. En hij wil zijn broek aan. Wanneer de mevrouw naar hem wijst, schopt hij verbeten naar haar schenen. ‘Hij heeft wel temperament’, zegt ze.

    In de lift terug, neemt mijn nichtje voor om nu toch echt consultatiebureaus te mijden. Ik denk: bevoogding met miscommunicatie. Zij zegt: ‘Een foute tuttenclub, die meer belerend is, dan positief ondersteunend.'