Schrijf jouw beste column en wie weet staat deze morgen in Metro

Jury stemmen
  • Tot morgen, kale meneer van schuin-tegenover!

    Ken je dat? Dat je de trein of tram binnenstapt, op je vaste plekje gaat zitten en dat je je opeens beseft dat de kale man schuin tegenover je gister ook op die plek zat? Dat is dus zo ongeveer wat er vanmorgen gebeurde. Ik reis elke ochtend samen met een vriend van me -ik noem hem voor het gemak M- en dus ook vanmorgen stapten we samen in de tram en gingen zitten op ons vaste plekje: het meest linker bankje, ik bij het raam met de tas op schoot en M naast mij met zijn handen op de stoel voor hem. M knikte met zijn hoofd richting een magere vrouw voorin de tram, druk in de weer met lippenstift. Hij vertelde me lachend dat hij, dag in dag uit, met haar in de tram zit. En élke dag komen die lippenstift, mascara, oogpotlood en meer van die dingen die vrouwen gebruiken, tevoorschijn. Typisch toch, dat wij, op ons vaste plekje achterin, een vrouw observeren die op haar beurt elke dag op hetzelfde plekje haar ochtendritueel uitvoert? Ik hoor mensen vaak genoeg zeggen 'dat ze wel wat meer verrast willen worden' of 'dat hun leven een sleur wordt'. Onzin, denk ik dan. Want ik weet zeker dat als jij (jij ja, beste lezer) nu opkijkt van je krant en eens goed om je heen kijkt, er zeker één persoon in de buurt is die u morgen, overmorgen, over-overmorgen en vele dagen daarna weer zult zien, waarschijnlijk nog op precies dezelfde plek ook. Want mensen zijn gewoonte-dieren, niks aan te doen. En geef toe, wat is het fijn om elke ochtend om dezelfde tijd de krantenjongen te horen aankomen en tien seconden later de krant met een zachte plof op de deurmat te horen vallen, waarna precies vijf minuten later de wekker gaat en je de koelkast opent om het standaard bakje yoghurt met cruesli te eten en om even later de tram van tien over half te pakken, waardooor je precies zeven minuten overstaptijd hebt op het station? Dát is nou die sleur waar sommige mensen het over hebben: het elke dag uitvoeren van hetzelfde ritueel, dag in dag uit hetzelfde liedje, keer op keer. Maar wat als de cirkel doorbroken wordt? Als er een oude man op jóuw plekje in de tram zit, de kiosk gesloten is vanwege onderhoud en je nu dus niet je cappucino met suiker kunt halen, waardoor je niet goed wakker wordt en dus langzamer loopt en hierdoor de trein mist die je elke dag neemt, omdat je anders te laat op je werk bent..Ik weet zeker dat je het al benauwd krijgt bij het idee! Maar wees gerust, lieve lezer, de kale man schuin tegenover je, de dikke vrouw aan de andere kant van het pad, stuk voor stuk zijn ze stiekem net zo gehecht aan hun eigen ochtendritueel en zeg nou zelf; is dat niet de beste manier om de dag te beginnen?