Schrijf jouw beste column en wie weet staat deze morgen in Metro

Jury stemmen
  • Ontvrienden 1.0

    Ontvrienden, het woord van het jaar 2009, lijkt allemaal te zijn begonnen op Facebook. Maar ik deed het al tien jaar eerder.

    Ik zal het even verklaren. Het begon allemaal met de hype van een decennium eerder: het vriendenboekje. Samen met het poëziealbum (spreek uit: poezzie-album) was dit dé manier voor elke 8 tot 12-jarige om een inventarisatie te maken van zijn of haar vriendenkring. Je gaf het boekje aan je klasgenootjes en die vulden netjes in wanneer ze jarig waren (20 maart), wat hun lievelingsdier was (dolfijn) en wat ze later wilden worden (dierenarts). Soms kreeg je het zelfs voor elkaar om de meester te strikken voor je boekje, die vervolgens vraagtekentjes zette bij ‘Mijn Telefoonnummer’ zodat je er alsnog niks aan had.

    Nu had ik de neiging om over mijn klasgenootjes een uitgesproken mening te hebben, die vaak nogal hevig fluctueerde. Dit resulteerde erin dat ik iemand soms niet meer tot mijn vriendenkring rekende. Maar ze stonden nog wel in mijn vriendenboekje! Gelukkig had ik er dankzij mijn ingenieuze kinderbrein snel een slimme en efficiënte oplossing voor.

    Pritt.

    De Pritt-Stick is natuurlijk iets dat in elk huishouden met kinderen niet mag ontbreken. Ik ben nooit een knutselaar geweest (mijn angst voor vies worden overwon het van mijn drift om creatief te zijn), maar ik had gelukkig een andere oplossing voor de la in de kast die uitpuilde met Pritt-Sticks.

    Speelde jij ook altijd zo leuk met mij, totdat je me liet verliezen met Monopolie Junior? Dan ben je vanaf nu uit de gratie, en word je zonder pardon uit mijn vriendenboekje geschrapt. Het enige obstakel was dat ik niet kon gaan scheuren: dan zou ik kinderen verwijderen die ik nog wél mocht. De enige oplossing was de twee pagina’s aan elkaar kleven met de Pritt-Stick. Dit deed ik dan ook, en op een gegeven moment was mijn vriendenboekje veranderd in een dik, lelijk werk met krokant papier (een indicatie van de stijging in het aantal fantasievrienden waar ik maar mee ging spelen).

    Dus dat is het, ontvrienden anno 1999. Volledig analoog, en een proces dat vrij onherroepelijk was. Heel af en toe wist ik nog iemand te redden door de bladzijden van elkaar los te pielen, met een enorme beschadiging als gevolg.

    Ik leerde hier een wijze les: tegenwoordig ben ik erg voorzichtig voor ik besluit iemand nooit meer aan te kijken.