Schrijf jouw beste column en wie weet staat deze morgen in Metro

Jury stemmen
  • Hard gelach

    Ik begrijp het wel, het is natuurlijk ook al juni. Als we even niet opletten, is de Nederlandse zomer alweer met de noorderzon vertrokken. Voorlopig zie ik vanuit de volgepakte, vertraagde 2e klas slechts een grauw en grijs land aan me voorbij trekken terwijl ik vanmorgen voor de gelegenheid mijn winterjas maar weer eens heb aangetrokken. Het belooft een goede dag te worden, aangezien ik eraan gedacht heb mijn paraplu op het laatste moment in mijn tas te gooien. Dat zal die hagel en bliksem leren!
    Misschien komt het doordat we kansloos zijn op het EK dit jaar, of door de foute blouse van Jan de Hoop vanmorgen (dezelfde ‘hoop’ zakte me gelijk in de schoenen toen ik het zag) of misschien komt het toch doordat er net iemand van pure ellende een klein windje heeft gelaten in mijn coupé, maar niemand kijkt blij in de trein.
    Is het dan echt zo dat de gemiddelde Nederlander twee uit zeven leeft? Mijn moeder leerde mij altijd dat als je een glimlach zendt, je deze ook weer ontvangt. Challenge excepted. Ik wil dit principe van reciprociteit wel eens zelf ervaren. Tanden gepoetst, mijn lippen rood aangezet en mijn haar in een staart, zodat niemand die gezellige glimlach van me kan missen. De morgenstond heeft goud in de mond, nietwaar? Doordringend kijk ik de coupé rond. De ene helft doet verwoede pogingen nog wat minuutjes slaap te pakken voordat de baas schreeuwend aan het bureau staat en de andere helft knuffelt zijn hightech hardware. De Ipads, smartphones en MP3’tjes vliegen me om de oren terwijl ik me afvraag wanneer reizen met het blauw-gele monster voor het laatst een sociale activiteit was. Ik moet toegeven, die ‘social talk’ is misschien zelfs voor mij nog wat hoog gegrepen. Het is hartstikke vroeg en ik heb een fikse keelpijn te pakken van die gure juni wind die net de coupé doorwapperde.
    Toch denk ik dat die glimlach te regelen moet zijn. Bij het verlaten van de trein laat ik een jongeman voor gaan en tijdens de busrit sta ik zelfs mijn stoel af, maar die daden van generositeit blijken niet glimlachwaardig. Op dat moment krijg ik een bericht van een vriendin die haar vriend vanmorgen heeft geadviseerd zijn ‘foute blouse’ aan te doen naar kantoor met daarachter een virtuele smiley. Wat blijkt, het principe werkt. Ik glimlach in mezelf. Eens kijken wie vandaag jouw glimlach opmerkt.