ADVERTENTIE

Schrijf jouw beste column en wie weet staat deze binnenkort in Metro

Jury stemmen
  • Getuigen

    In de metro is het broeierig warm. Ik wil neerploffen naast een nukkige puber jongen, maar zijn enorme schooltas weerhoudt mij daarvan. Wanneer ik vraag of hij deze weg wil halen kijkt me aan alsof hij zeggen wil; “moet dat echt?” Als hij het hardop had uitgesproken had ik gezegd: “ja dat moet echt. Ik heb een hele zware rugzak bij me en ook nog een tas met wasgoed van mijn werk. Daarnaast heb ik het warm en heb ik zere voeten dus ik voel erg de behoefte om te gaan zitten. En dat wil ik perse naast jou!” Want dat is ook allemaal het geval. Dat van die zere voeten enzo, maar ook dat ik graag naast deze jongen wil zitten. Niet omdat hij me zo aardig lijkt of omdat deze stoel beter zit dan de stoel aan de ander kant van het gangpad. Maar ik weet dat dit een hele speciale plek is. En hopelijk weet deze puber jongen dat straks ook.

    Zwijgend zitten de puber jongen en ik naast elkaar. Hij spelend met zijn Ipad en ik met mijn telefoon.”Station Parkweg” wordt er omgeroepen. Nog maar één metrohalte te gaan, ik kan bijna niet wachten. Ik berg alvast mijn telefoon in mijn tas op want dit wil ik niet missen.

    'Station Troelstralaan' Eindelijk we zijn er. De metro verminder vaart en mijn blik gaat langs de jongen naar het raam. Ik zie de jongen naar mij kijken. Wat kan er zo boeiend zijn buiten bij een metrostation? Wacht maar jongen, denk ik, wacht maar. Straks zul je het begrijpen.

    En dan zie ik het. Schitterend! Ik zie er vast uit als een kind wat een cadeautje krijgt: zo blij.
    Nieuwsgierig volgt zijn blik mijn focus. De metro staat stil en dan ziet hij het ook. In de weerspiegeling van het raam zie ik een grote glimlach op zijn gezicht verschijnen.

    Daar, slechts één meter van ons verwijderd, heeft een paar weken geleden een sierlijke witte zwaan besloten haar nest te bouwen. Al weken zorg ik dat ik in de metro op de precies de juiste plek zit zodat ik kan zien hoe zij op haar nest zit broeden. Soms gunde ze me zelf een blik op de prachtige grote eieren wanneer ze juist een stukje aan het zwemmen was en haar eieren in de zon lagen te schitteren.

    Vandaag is de grote dag: de eieren zijn eindelijk uitgekomen en in het nest zitten een heleboel donzige schattige kuikentjes. Moeder zwaan kijkt trots toe hoe één kuikentje zo dapper is zijn eerste baantje te trekken. En de puber jongen en ik zijn daar getuigen van. Zomaar vanaf dit plekje in de metro.

    Ik zou er uren naar kunnen kijken maar helaas vertrekt de metro al weer. De jongen kijkt me aan en glimlacht naar me: hij heeft het begrepen.