Schrijf jouw beste column en wie weet staat deze morgen in Metro

Jury stemmen
  • Kasteelheer

    Na uren rijden plus een overnachting in modestad Milaan, belanden we in een klein sprookje, Toscane geheten. We overleven mijn kaartlezerijen wonderwel en staan wat onwennig naar het enorme huis te kijken, met oprijlaan.
    
'Dit moet het echt zijn,' mompelt lief en samen lopen we door de ijzeren poorten aan het begin van de laan.
    
'Joh, dat kan toch niet...' begin ik. Maar ook ik lees de naam op het hek: Castelvecchio. 
Het moet wel zo zijn.
    
Door een gangetje belanden we op de binnenplaats. Er is niemand. Volmaakte stilte. We wandelen de tuin maar eens in, op zoek naar een teken van leven. 
Ook daar is het stil. Het gazon mooi glad geschoren, rozen en andere struiken opgebonden en overal cipressen. Lang, bol en vooral groot.
Stenen muurtjes verdelen de tuin in kleinere tuintjes waarbij sommigen een kikkervijver hebben, anderen gras waar luie stoelen in staan, maar waar overal bankjes zijn neergezet om volop te kunnen genieten van al het moois.
Als we de binnenplaats weer op slenteren komt er een wat slungelachtige man naar ons toe. Het type waartegen je zou willen zeggen: 'Ga nu eens rechtop lopen man, het is echt beter voor je rug!' Niet de Italiaan waar je op rekent als je aan Italië denkt dus.
    Na het voorstelrondje neemt hij ons onder wat onverstaanbaar gemompel mee naar binnen. Enorme stenen trappen op. Twee hoog. En ook hier is het stil.
 Doodstil. 
Grote schilderijen, van wat vermoedelijk de voorouders van dit huis zijn, hangen aan de stenen muren en kuipstoeltjes van hout staan links en rechts in de reusachtige hal.
Ik verwacht bijna een ridder tegen te komen. Ik loop achter de man de trappen op. In een poging om beleefd te zijn uit ik mijn verbazing en bewondering over het pand.
    
'It looks like a real castle,' zeg ik. 'So big!'
    
Even verstarren zijn schouders. Dan kijken een paar donkere ogen mij priemend aan.

    'It ís a castle, madam.' antwoord hij afgemeten.

    Ik voel mijn wangen branden en zou het liefst willen wegkruipen in één van de muizenholletjes die het kasteel vast rijk is.
De kasteelheer heeft gesproken.
Gelukkig herstelt onze band zich gedurende de vakantiedagen en bij het afscheid krijgen we een fles wijn van het huis mee. De échte Chianti Classico 2009. Een heel best wijnjaar weten we ondertussen.
 Maar nooit, nooit zal ik meer schamper over een paar slungelige schouders doen. Voor je het weet heb je een kasteelheer tegen je in het harnas gejaagd!