ADVERTENTIE

Schrijf jouw beste column en wie weet staat deze binnenkort in Metro

Jury stemmen
  • Afvallen, laat me niet lachen!

    Mijn grote vijand, de weegschaal gaf me vandaag de aanleiding tot afvallen, poging duizend om precies te zijn. Vervolgens probeerde mijn broek stoer te doen en wou mijn knoopje niet dicht. Ik wou een truitje aan doen en ik leek wel een barbapapa! Wat is dit toch een dagelijkse bezigheid voor vrouwen. Eigenlijk is er geen ontkomen aan het onderwerp afvallen, want op elk product kun je lezen hoeveel calorieën je gegeten hebt en dat wil ik helemaal niet.
    Bekende diëten zoals Sonja Bakker die allerlei maaltijden samenstelt voor je en je tussendoortjes bepaalt, waarvan je bijvoorbeeld van je liga Evergreen eentje mag eten en dat andere koekje moet bewaren. Zeg dat tegen iemand die zo een vreetkick heeft! Ik krijg gelijk waanideetjes als ik een koekje moet laten liggen, dan hoor ik stemmetjes zoals.. eet me dan, ik weet dat je me wil! Weightwatchers helpt je afvallen door een hoeveelheid punten te eten per dag. Als ik mij zou realiseren hoeveel ik wel niet eet bij het tellen, zou ik spontaan in een hoekje gaan zitten om te huilen.
    Verder heb je op tv ook nog Tell Sell met allerlei trilriemen, slakkenslijmachtige dingen om gewicht te verliezen. Deze hulpmiddelen zouden ons allemaal moeten helpen om af te vallen maar in plaats daarvan kom je aan en ontstaat er automatisch: het jojo-effect. Ik heb diëten geprobeerd: Sonja B, WeightWatchers, trilriem en van dat laatste had ik meer plezier dan baat bij het afvallen.
    Als ik een eindelijk afviel was ik zo blij dat ik zelfs ging eten! Ik voelde me lekker als ik mezelf zag in de spiegel. Ik ging spontaan knipogen naar mezelf (fout maar waar). Dit plezier duurde helaas niet lang dus bedacht ik maar om mezelf niet langer te verhongeren. Nu wil ik weer een afvalpoging wil doen, maar heb allerlei smoesjes om toch niet aan een dieet te beginnen. De bekendste smoes: het is vandaag woensdag, dan kan ik toch niet beginnen met dieet. Het is bijna weekend en ik heb een verjaardag. Ik begin maandag wel, dan is het ook begin van de week.
    Ik ben zo goed bevriend met supermarkten dat ik onderhand elke medewerker kan plaatsen op zijn eigen afdeling. Tot slot is geen enkel gangpad veilig, want ik loop ze op een of andere manier altijd langs. Pfff.. na het schrijven van deze column kwamen allerlei gevoelens los. Het sterkste gevoel: honger.