Schrijf jouw beste column en wie weet staat deze binnenkort in Metro

Jury stemmen
  • De jeugd van tegenwoordig

    De reden dat ik de laatste jaren niet meer geïnspireerd ben geraakt door het openbaar vervoer is omdat mijn vader gelijk heeft. Het is mijn vader die zich ergert aan de “jeugd”, en niet eens die van tegenwoordig, maar gewoon iedereen die een generatie jonger is dan hijzelf en met oordopjes in hun oren, volledig geïsoleerd en gefocust op hun mobiele telefoons over straat lopen. Oftewel: niet meer om zich heen kijken en genieten.

    Mijn vader weet het na al die jaren nog altijd te presteren om de dwarse puber in mij los te maken en ik ben dan ook vol overgave in de verdediging geschoten toen hij het onderwerp aankaartte. Ik gaf hem gelijk - dat wel - maar wilde benadrukken dat ik: zijn dochter, écht niet zo ben.
    Pa stoort zich aan de continuïteit van de mobiele telefoons en het internet. We genieten niet meer van het échte leven. En ik begrijp zijn punt. Ik stoor mij er mateloos aan als ik met iemand in gesprek ben en er wordt ondertussen heen en weer gesmst, gepingt, gefacebooked, gehyved, gewhatsappt en getwittert. Lekker gezellig! En zo ontzettend onbeleefd.
    Maar ik ben dus niet zo. Nee, want ik haal juist mijn inspiratie uit het openbaar vervoer en de omgeving. Ik kijk altijd naar mensen die tegenover mij zitten in de tram, ik kijk altijd naar voorbijgangers op straat, ik luister altijd naar straatmuzikanten. Ik ben altijd alert!

    Totdat ik laatst naar het station liep en me ineens bewust werd van een compleet nieuw winkelcentrum naast mijn deur. Hebben ze die in één nacht gebouwd? Verward bleef ik staan voor de splinternieuwe Albert Heijn. Ik probeerde voorbijgangers aan te spreken om te vragen wanneer dit gebouw hier was neergezet, maar niemand hoorde mij. Toen besefte ik dat het geluid uit mijn oordopjes wel erg hard stond, waardoor ik misschien te zacht had gepraat. Ik trok de dopjes uit mijn oren en stelde de brandende vraag aan een haastige voorbijganger. ‘Bijna een jaar’, was het antwoord.

    En daar stond ik. Pal voor de - toch niet meer zo nieuwe - Albert Heijn.
    Weten mijn vriendinnen dit al? Ik pakte mijn iPhone, whatsappte mijn vriendinnen, plaatste mijn ontdekking op Facebook en Twitter en reageerde op de reacties die vrijwel meteen binnen stroomden terwijl ik de oordopjes van mijn iPod weer terug in mijn oren propte en zo het station binnen liep, de trein in stapte, naar de tram rende en op mijn werk aankwam.


    Meer columns op: www.jamuravrooman.wordpress.com