ADVERTENTIE

Schrijf jouw beste column en wie weet staat deze binnenkort in Metro

Jury stemmen
  • Ach, die goeie ouwe Tempo Doeloe

    Ooit was er een tijd dat Telekids het stoerste programma was dat je ooit had gezien. En als je het niet kende, dan was je een ‘nurt’. En als je niet wist wat dat woord betekende, dan kon je maar beter in je eentje een hoekje van de speelplaats opzoeken om je biologische boterham met kaas te verorberen. Hoe heerlijk ... nostalgisch.
    Als emigrant, of je deze titel nou vrijwillig draagt of niet, is nostalgie dagelijkse kost en blijkt weemoedig je vaderland verromantiseren een favoriet tijdverdrijf. Vier jaar geleden heb ik de VS uitgekozen om deze activiteit uit te voeren en ik moet zeggen, het vol overgave onderdrukken van enige negativiteit jegens ons kikkerlandje lukt over het algemeen prima! Zeker ten tijde van Nederlandse feestdagen.
    Op Koninginnedag zet ik enthousiast de Oud Hollandse spelen klaar voor de Nederlands-Amerikaanse kindertjes. Rijg ik zo goed en kwaad als het kan de (door zijn lange reis) zwaar gehavende ontbijtkoek aan een touwtje. En trommel ik een bakker van Nederlandse afkomst op om zijn homemade krentenbollen en saucijzenbroodjes uit te stallen. Maar zodra het feest losbarst, kan zelfs de Amstel Light in mijn hand niet voorkomen dat ik denk: “Als ik nu op het vliegtuig stap, hoe laat kan ik dan in die polonaise op de Dam aansluiten?”
    Op 5 mei vier ik tegenwoordig geen bevrijding, maar het uit Mexico overgewaaide zuipfestijn Cinco de Mayo. De Mexicanen hebben op deze dag ooit de Fransen overwonnen (om overigens de volgende dag alsnog snoeihard op hun flikker te krijgen). Maar deel dit historische feitje met een willekeurige Amerikaan in sombrero, en je hoort hoogstwaarschijnlijk alleen dit: “OMG! I thought we were celebrating the invention of Corona!" ... Juist. Dan zijn onze bevrijdingsfestivals toch wat meer integer, nichtwar?
    Rond Sinterklaas, terwijl mijn nichtjes hoopvol hun laarzen vol wortels proppen en mijn zus hysterisch bij de Bart Smit over het laatste Barbie strandhuis staat te onderhandelen, loop ik tot in den treure aan mijn collega's uit te leggen dat 'black peet' heus niet zo heeeeeeeel racistisch bedoeld is, maar raak ik na vijftig ‘Oh my God’s’ de tel en de moed kwijt. Eenmaal thuis stouw ik troosteloos ook die tweede zak 'peppernuts' maar weg en contempleer ik wederom het plan de zwerver voor mijn deur op te tooien als Sint.
    Dus, lieve mensen, of we iedere Koninginnedag nou worden ondergekotst of niet; of we onze kinderen nou leren dat het oké is om als ouwe vent een paar duizend ‘werknemers’ in rare pakjes het dak op te sturen of niet. Soms moet je vanuit het buitenland gewoon even heel hard denken dat in Nederland alles véél beter is. Wilhelmus tot 't naadje!