Schrijf jouw beste column en wie weet staat deze morgen in Metro

Jury stemmen
  • Een kadobon van ICI Paris

    Het is lang geleden dat ik een kadobon kreeg. Gelukkig maar, want ik word er vaak niet blij van. Begrijp me niet verkeerd, met een zorgvuldig uitgezochte bon is niets mis maar vaak is het een product dat voortkomt uit het onvermogen van de gever om wèl een leuk kado te bedenken. ‘Zoek ’t effe lekker zelf uit’ zou er ook op het veelal fraaie stukje drukwerk kunnen staan. Bij mij voelt een bon dan ook een beetje als een kerstwens per fax.

    Bijna alle kadobonnen verlopen een keer en sommige soorten zijn (bij wijze van spreken) korter houdbaar dan verse slagroom op een zomerse dag. Deze vorm van diefstal is in Nederland legaal.

    Bij parfumerieketen ICI Paris XL hebben ze een wel héél eigen kadobonnenbeleid. De waarde van een bon verdampt bij deze parfumerieboer al na een jaar, maar middels een formulier kun je verlopen bonnen opsturen naar het hoofdkantoor in Renswoude. Al na twee efficiënte maanden krijg je dan nieuwe bonnen thuisgestuurd. Althans, dat belooft ICI Paris op het formulier.

    Soms krijg je géén nieuwe kadobonnen. Daarover beslist Karien Sijpkes. Zij is bedrijfsjurist bij ICI Paris en sinds zij haar laatste rechtszaakje heeft gewonnen mag zij van haar baas de richtlijnen van een door haarzelf verzonnen handboekje ‘consumentenrecht’ volgen.

    Blonde Karien heeft mij een brief geschreven. Hierin meldt zij dat zij mij geen nieuwe bonnen gaat opsturen. Ook legt zij uit waarom. Zij vermoedt namelijk dat ik deze gekocht heb voor minder dan de waarde die erop staat. Met het schaamrood op mijn kaken erken ik dat. Ik mag dan een spuughekel aan kadobonnen hebben, daarover geen misverstand, maar niet als ik deze voor minder geld kan kopen. Als half Nederland zich voor de tv nestelt voor een aflevering van ‘Boer Zoekt Vrouw’ hou ik mij bezig met mijn eigen internethandeltje. In de ogen van ICI Paris schaar ik mijzelf daarmee echter tot de categorie ‘laagste van het laagste’ en aan deze verderfelijke vorm van zelfverrijking wenst ICI Paris op geen enkele wijze mee te werken. Ik geef toe, aangespoelde zeehondjes verzorgen is een stuk nobeler, maar daar kan de kachel niet van branden.

    ICI Paris gaat mijn kadobonnen dus niet omruilen. Sterker nog, zij heeft deze geconfisqueerd. ‘'L'etat, c'est moi' zal Karien Sijpkes hebben gedacht toen zij met haar vastberaden natte tong de aan mij geadresseerde envelop persoonlijk dicht likte.

    Bij ICI Paris zullen ze ongetwijfeld weten wat juridisch wel en niet mag, maar het gevoel alsof ik mijn portemonnee heb laten liggen bij ICI Paris en dat Karien Sijpkes deze in een onbewaakt ogenblik stiekem in haar decolleté heeft laten verdwijnen laat me maar niet los.