ADVERTENTIE

Schrijf jouw beste column en wie weet staat deze binnenkort in Metro

Jury stemmen
  • De catacomben van het Paleis

    We zijn met z'n elven en dalen langzaam de trappen van het gebouw af.
 Onder de grond, de diepte in.

    Catacomben.

    Het heeft altijd iets spannends.
 Ik zie het op de gezichten van de - vooral jongere - nieuwe collega's.
 Hoe zou het zijn? Hoe zou het eruit zien? Zouden ze nog iemand te zien krijgen?
Een 'boef'? Iemand van het kronkelpad, het rechte kwijtgeraakt.

    Ik hou iedereen altijd goed in de gaten. 
Probeer het enthousiasme wat te temperen, weet ondertussen ook dat het gewoon écht spannend is en dat er zeker een stukje zenuwen bij komt kijken.

    Mijn collega vangt mijn blik en knikt.
 Onzichtbaar voor de rest, maar we begrijpen elkaar.

    'Het zijn geen aapjes. Laten we alsjeblieft rustig zijn,' waarschuwt hij.

    De meesten knikken. Twee zijn echter alleen maar grapjes aan het maken en giechelen terwijl ze elkaar fluisterend aanstoten.
 Ik haal diep adem.
 Alsof ze het hebben opgeroepen, wordt er juist een groep jong gedetineerden naar de auto begeleid op het moment dat wij beneden komen.
De twee giechelkonten hebben de tijd van hun leven.
 Onbeschaamd bekijken ze de jonge jongens en stoten elkaar nogmaals aan.

    'Misschien kunnen jullie even aandacht houden bij het verhaal?' Mijn stem klinkt scherper dan ik van plan was en verbaasd kijken twee paar ogen mij aan.

    Brutaal.
 Onbeschaamd. Verwijtend bijna.

    Met een zucht draaien ze zich om naar mijn collega die zijn verhaal verder vertelt.

    We lopen een stukje verder het cellencomplex in en vanuit één van de cellen komt muziek.

    'Tsss, ze hebben gewoon muziek,' hoor ik de één tegen de ander sissen.

    Ik ga ertussenin staan alsof ik de onbekende jongeling wil beschermen.
Ik luister even naar de rap aan de andere kant van de zware deur en stel me voor hoe daar een jongen zit van een jaar of 17, 18 misschien.

    Waarschijnlijk zo fout als het maar zijn kan.
 Misschien ook niet.

    Alleen.
 Eenzaam.

    Wachtend in zijn cel om straks naar de rechtszaal te gaan. 
En mijn moederhart draait zich tien keer om.
Ik slik even en voel wat tranen branden.

    Om de moeder van degene achter die deur.

    Ook zij zal eenzaam zijn nu.