Schrijf jouw beste column en wie weet staat deze binnenkort in Metro

Jury stemmen
  • Neushaar

    Persoonlijke hygiëne is een minimumeis die ik stel om iemand op te nemen binnen mijn kennissenkring.

    Het klinkt misschien ietsje verwaand, maar eigenlijk vraag ik toch niet veel ,hé?

    Wees nou eerlijk, hoe voelt het met iemand te praten die zo een erge draken-adem heeft, dat je je neushaar voelt verschroeien?

    Of iemand die een zware ammoniakgeur verspreidt telkens wanneer ie zijn armen opheft?

    Laatst zat ik gezellig op een terrasje ongegeneerd naar voorbijgangers te kijken, toen er een kerel van een jaar of dertig aan het tafeltje naast me kwam zitten. Hij was erg netjes gekleed, en zijn haren leken met behulp van kam en meetlat te zijn gedaan.

    Hoewel ik mannen maar vluchtig bekijk, ik kijk liever naar vrouwelijk schoon, vielen me die dingen toch meteen op.

    De man keek me even aan, en knikte vriendelijk in mijn richting. Ik knikte beleefd terug, maar ik kon het niet laten iets langer dan de beleefdheidsformule toeliet richting zijn neus te kijken. Ik kon mijn ogen niet geloven, dit paste totaal niet in het plaatje: vanuit zijn linker neusgat groeide een haar tot bijna aan zijn bovenlip. Zo een haar kweek je natuurlijk niet op een dag, had ie het zelf niet gezien of gevoeld? Ik kon het nauwelijks bevatten.

    Het ding stoorde me vreselijk, en alsof mijn hersenen zich met hem associeerden, begon mijn eigen bovenlip vreselijk te jeuken. In gedachten sprong ik gewapend met een grote heggenschaar bovenop hem, en knipte het euvel onder zijn neus weg. Triomfantelijk nam ik de staande ovatie van de andere terrasbewoners in ontvangst.

    Ik schrok uit mijn dagdromerij toen de man vroeg of er misschien iets op zijn gezicht zat, daar ik hem blijkbaar ongegeneerd bleef aanstaren.

    ¨Nee hoor, leuk kapsel heb je. Ik ben net op zoek naar een nieuwe stijl.¨ was het eerste wat in me op kwam.

    Hij keek me even raar aan, maar haalde toen gelukkig een tijdschrift uit zijn tas en begon te lezen.
    Opgelucht dronk ik mijn koffie leeg en slenterde weg, ondertussen afwezig aan mijn bovenlip krabbend...

    meer columns en info over mijn boek: http://www.stefanbongaerts.nl
    Of voeg me toe op twitter: Twitter: @srjbongaerts