ADVERTENTIE

Schrijf jouw beste column en wie weet staat deze binnenkort in Metro

Jury stemmen
  • Een horrormoment

    Badend in het zweet , slappe benen en lood in mijn schoenen. Schuifelend ga ik de 120 treden naar beneden. De echo van mijn voetstappen klinkt oorverdovend door de gangen. Het maagzuur klotst tot helemaal onderin mijn keel. Dit is telkens weer een nachtmerrie. Ik moet mezelf vermannen! Met opeengeklemde kaken neem ik de laatste treden...
    Wanneer ik beneden aankom moet ik toch even gaan zitten op de onderste trede. Het huilen staat me nader dan het lachen. Het ademen gaat me moeilijk af en hoe graag zou ik weer naar boven rennen en me verschuilen in de betrekkelijke veiligheid van mijn appartement.
    Terwijl ik zittend tot mezelf probeer te komen, dwalen mijn gedachten weer af naar de vorige keer, precies een jaar geleden.Het was verschrikkelijk! Met volle moed was ik fluitend de trappen afgegaan en vrolijk de buren begroetend ging ik er weer naartoe. Ik was me totaal van geen kwaad bewust en zonder na te denken deed ik wat ik moest doen. Als een donderslag bij heldere hemel kwam het bij me aan. Zelfs nu heb ik nog de grootste moeite om erover te praten zonder een brok in mijn keel te krijgen.
    Zou het nu weer zover zijn? Waar heb ik dit aan verdiend? Ik heb in mijn leven nooit een vlieg kwaad gedaan en toch word ik zo gestraft. Door mijn ooghoeken zie ik in een flits iets bewegen naast me. Opgelucht merk ik dat het de buurman is.
    "Het is weer zover, hé?", vraagt hij me met trillende stem.
    Hij kijkt me angstig aan en huilend vallen we in elkaars armen. Een kort moment van troost, maar niets kan de angst wegnemen. Het moet nu toch echt gebeuren.
    Het geluid van de sleutel die in het slot draait klinkt alsof een gevangenisdeur zich achter je sluit, terwijl je een levenslange straf moet uitzitten. Met een verschrikkelijk metaalachtig geluid gaat het deurtje open. Één blik is genoeg om mijn grootste nachtmerrie waar te zien worden. Verslagen kijk ik in het duistere vak. Ik hoor nauwelijks hoe mijn buurman met een zware klap tegen de grond gaat. Ik neem het smerige ding in mijn handen en in een roes ga ik de trappen weer op en binnengekomen snijd ik het open.
    Ik probeer de inhoud van het onding te bekijken, maar mijn blik is nog troebel. Mijn ogen glijden helemaal naar beneden en ik kan nauwelijks geloven wat ik daar zie.
    Ik ren naar de woonkamer waar mijn vrouw angstig op de divan op me zit te wachten.
    "Schat, Ik krijg dit jaar terug van de belastingen!, roep ik vrolijk terwijl ik de enge blauwe enveloppe tot een prop vouw en in de vuilbak deponeer!

    meer columns en info over mijn boek: http://www.stefanbongaerts.nl
    Twitter: @srjbongaerts