Schrijf jouw beste column en wie weet staat deze binnenkort in Metro

Jury stemmen
  • Net één bedpartner teveel.

    Ik heb een nieuwe vriend. En met een nieuw vriendje komen ook de momenten dat je steeds een beetje meer over elkaar te weten komt – of je het nu leuk vindt of niet. Zo ook het moment dat je praat over bedpartners en vraagt hoeveel het er nu eigenlijk zijn geweest. Een vraag die niet elke vrouw beantwoord wil hebben.

    We lagen naast elkaar in bed toen mijn nieuwsgierigheid het van mijn verstand wist te winnen. Ik besloot dat ik het wilde weten, ook al wist ik dat ik nooit blij zou kunnen zijn met het antwoord. Mijn vriend houdt namelijk echt van vrouwen – en kwalijk nemen kan ik hem dat niet – dus het zouden er nooit minder kunnen zijn dan mijn aantal. Een typisch gevalletje “je wil het weten, maar toch liever niet”.

    ‘Schatje?’
    - ‘Ja lief?’
    ‘Met hoeveel vrouwen heb jij het gedaan?’
    - ‘Dat weet ik zo niet meteen.’
    Dit vond ik geen bevredigend antwoord, waarop ik antwoordde dat ik mijn aantal veroveringen wel even zou tellen. Natuurlijk wist ik al lang hoeveel het er waren. Elke vrouw weet met hoeveel mensen zij het bed heeft gedeeld, zo sentimenteel zijn wij. Ook dacht ik na of ik het aantal niet wat moest reduceren, aangezien hij mij anders misschien wat hoerig zou gaan vinden. Ik besloot dat eerlijkheid altijd het langst duurt.

    Ik vertelde hem mijn aantal.
    ‘Wat?’
    - ‘Vind je dat veel?’ vroeg ik.
    ‘Nee hoor. Ik denk dat ik er meer heb.’
    Mijn stiekeme angst werd bevestigd maar toch, hij kon naar mijn mening nu niets naars meer zeggen over mij, waardoor ik mijzelf al had veilig gesteld in het gebied tussen preutse dame en hoerig wijf in.

    Na een aantal minuten goed nadenken was hij klaar met tellen. Voorzichtig deelde hij het aantal dames mee. Niet angstaanjagend veel. Toen we (of eigenlijk ik) er dieper op in begonnen te gaan, want ja, wie waren die meisjes dan, werd het aantal wat opgekrikt. Toch een paar vergeten. Uiteindelijk kwam hij ermee voor de dag. Nog steeds niet geschokt. Maar nogmaals: ‘Ken ik er misschien één?’ Precies de vervolg-vraag die je niet moet stellen.

    Een aantal namen passeerden de revue zonder dat die bij mij een belletje deden rinkelen. Totdat die ene naam voorbij kwam: het meisje van vroeger waar ik zo’n grondige hekel aan had. Laat die ene naam op zo’n moment dan net wat zwaarder wegen dan al die andere meiden bij elkaar. Niet om het feit dat hij het met haar had gedaan, maar wel om het idee dat zij het met hem deed. We deelden dus nooit een hechte vriendschap, maar blijkbaar wel mijn liefde. Had hij dus net één bedpartner teveel.