Schrijf jouw beste column en wie weet staat deze binnenkort in Metro

Jury stemmen
  • De man in het bos

    Iedere dag, tussen twee en drie zit de man op zijn bankje. Krantje mee, thermosflesje met precies twee kopjes koffie gevuld. Twee koekjes erbij. Genoeg om de rusttijd van zijn vrouw te overbruggen. Het is ook zijn rustmoment van de dag. Het moment van luchtje scheppen, als dat met haar niet is gelukt. De rest van de dag brengt hij bij haar door. Verzorgend, helpend, soms alleen maar aanwezig. Hij kan niet anders. Op goede dagen neemt hij haar even mee naar buiten. Stukje wandelen in het park achter het huis, eendjes voeren of zomaar wat slenteren door de straten. Liefdevol haakt hij haar arm door de zijne. Haar glimlach verwarmt hem voor de rest van de dag. Vervult hem met een gloed waardoor hij haar
    jeugdigheid weer herkent. Opslaat om het nog dagenlang te koesteren. Op slechte dagen zit hij machteloos naast haar stoel, waarin ze vastgesnoerd zit omdat ze anders de hele afdeling op stelten zet. Razend, tierend. Haar eten spuugt ze uit, boos omdat ze geen boontjes lust.Het schaamrood op zijn wangen.

    De kinderen hebben hem al zo vaak gezegd: “Pa, laat mama toch. Ze heeft het niet meer in de gaten. Je hoeft heus niet de hele dag bij haar te blijven. Ga dan met één van ons mee als wij ‘s middags gaan. Of sla een keertje over.” Hij had zijn hoofd geschud. Iedere dag kon een goede dag zijn. Dan kon hij weer even met haar samen zijn. Bovendien, zij had haar hele leven voor hem gezorgd. Hoe kon hij haar nu alleen achterlaten? Zij is de spil van zijn leven.De laatste tijd zit hij steeds vaker alleen op het bankje. Het keerpunt is geweest. De slechte dagen nemen de overhand en zijn buitenmoment deelt hij steeds vaker met zijn krant in plaats van met haar. Zorgvuldig schenkt hij twee kopjes koffie in. Hij leest kleine stukjes uit de krant hardop voor en lacht om zijn eigen antwoorden.

    Met zijn ogen dicht geniet hij van de zon, een glimlach op zijn lippen. Dan kijkt hij op zijn horloge. Langzaam vouwt hij de krant weer op. Het tweede kopje koffie wordt zorgvuldig in de kan terug geschonken. Een traan rolt over zijn wang in de richting van zijn kraag. Hij merkt het niet. Hij strekt zijn stramme benen, recht zijn schouders en gaat weer op weg naar haar. De liefde van zijn leven. De man in het bos.